ΤΙΝΑ ΚΑΜΠΑΝΗ

εγκαίνια: Τετάρτη 5 Μαίου 2010
διάρκεια: έως την Τρίτη 25 Μαίου 2010.

Η Τίνα Καμπάνη υπήρξε μαθήτρια της εικαστικού  Μπίας Ντάβου και με τη καθοδήγησή της, το 1980, έγινε δεκτή στην  École Nationale Supérieure des Beaux Arts στο Παρίσι.
Διατρέχοντας τα μουσεία, εντυπωσιάστηκε με το κίνημα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού και ιδιαίτερα με το έργο του Willem de Cooning. Η ελευθερία της έκφρασης, τα έντονα χρώματα και η ενέργεια που απέπεμπαν τα έργα αυτά υπήρξαν καταλυτικά για την πορεία που ακολούθησε στη συνέχεια. Θέλοντας να προχωρήσει την αναζήτησή της και μην αντέχοντας τη ζωή στο Παρίσι, το 1981, νοίκιασε ένα σπίτι στη Βρετάνη στις ακτές του Ατλαντικού. Η επαφή με τη θάλασσα, υπήρξε πάντα και είναι, αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργίας της. Το φαινόμενο της παλίρροιας και η αγριάδα του τοπίου την εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Έκανε μεγάλες συνθέσεις σε χαρτί και με τη δουλειά της αυτή, κατάφερε αυτό που επεδίωκε, να γίνει δεκτή στο εργαστήριο του Louis Nallard, το καλύτερο εργαστήριο της Beaux Arts εκείνης της εποχής. Το 1982, έγινε μια μεγάλη έκθεση του κινήματος Cobra στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι.

Η ευρηματικότητα, ο αυθορμητισμός, το χιούμορ και η φιλοσοφία του κινήματος την άγγιξαν βαθειά. Βρήκε μια διέξοδο ως προς το σχέδιο και την αποτύπωση των συναισθημάτων μέσω αυτού.Δουλεύοντας προς αυτή τη κατεύθυνση είχε τη τύχη να έχει δάσκαλο τον Pierre Alechinsky (από τους ιδρυτές του κινήματος Cobra) που πήρε τη θέση του Louis Nallard στο εργαστήριο της Beaux Arts. Ο Pierre Alechinsky ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες παγκοσμίως που καθιέρωσαν τη ζωγραφική με ακρυλικά σαν τεχνική ισάξια με τη ζωγραφική με λάδι. Ο Pierre Alechinsky της δίδαξε πώς να δουλεύει το ακρυλικό στο χαρτί και τη μέθοδο του “marouflage”, πώς να κολλάει δηλαδή το χαρτί στο μουσαμά. Έτσι βρήκε τελικά την τεχνική που της ταίριαξε και τη συνεχίζει μέχρι τώρα. Το χαρτί προσδίδει μεγάλη ελευθερία ως προς τις αποφάσεις που καλείται να πάρει ο καλλιτέχνης στη πρόοδο της δουλειά του.
Το 1985 αποφοίτησε από τη Beaux Arts και παρέμεινε στο Παρίσι μέχρι το 1992.
Έκτοτε ζει και εκθέτει στην Ελλάδα.
Το 2005 έως το 2007 ιδρύει τη π.37 art gallery στην οδό Πειραιώς και από το 2007 έως το 2009 την T.Kambani gallery στη Βούλα εκθέτοντας μεγάλους μουσειακούς καλλιτέχνες από το εξωτερικό και καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες. Διατηρεί την επαφή της με τον Pierre Alechinsky του οποίου το έργο εκπροσωπεί στην Ελλάδα.
Έργα της βρίσκονται σε πολλές ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές

Χρήστος Κουτσούκης

Η Μορφή και η Πόλη – Περιπλανήσεις

εγκαίνια: Παρασκευή 28 ΜαΪου 2010

Τι αποζητά ο θεατής από ένα έργο τέχνης; Ποιες είναι οι αλήθειες που πρέπει να πει η τέχνη; Έχει το δικαίωμα να ωραιοποιεί τα πράγματα; Κι αν ναι, μόνο αυτό το ρόλο επιτελεί; Συνήθως το έργο στις εικαστικές τέχνες παρουσιάζει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του δημιουργού και όλα αυτά αντανακλώνται πάνω σε αυτό.
Τι συναισθήματα δημιουργεί στον άνθρωπο η ζωή του στην πόλη; Άγχος, απομόνωση, επιφυλακτικότητα, φόβο, συνωστισμό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε μεγαλύτερο βαθμό τα χαρακτηριστικά είναι εχθρικά και απειλητικά για τον άνθρωπο παρά φιλικά. Ποια είναι η στάση των ανθρώπων απέναντι σε όλα αυτά; Γιατί αποζητούν τη φυγή στην ύπαιθρο όταν τους δίνεται η δυνατότητα; Αυτές οι σκέψεις είναι που με οδήγησαν στην χρήση της πόλης ως σύμβολο στην ενότητα αυτών των έργων με τίτλο «η μορφή και η πόλη – περιπλανήσεις».
Η σύνθεση των έργων δομείται με άξονα και κεντρικά μορφικά στοιχεία την ανθρώπινη μορφή  και την «φιγούρα» της πόλης. Η εικόνα της πόλης αποτελούμενη από κτίρια, σαν στοιχείο μέσα στα έργα, παρουσιάζεται εχθρική ή σαν απειλή απέναντι στον άνθρωπο. Οι μορφές απεικονίζονται αλλοιωμένες, διάφανες, περιγραμματικές και πολυεπίπεδες όπου, αφήνουν τον χώρο να διεισδύει μέσα τους θέλοντας να δηλώσουν την επίδραση των βιωμένων χώρων πάνω στη μορφή. Η πόλη ζωγραφίζεται απόμακρη και ουδέτερη χωρίς χρώμα, προσδιοριζόμενη ως απρόσωπη αλλά και απειλητική προς τον άνθρωπο.
Χρωματικές αναφορές με εξπρεσιονιστικά χαρακτηριστικά και μη πραγματικοί χώροι συνθέτουν το τοπίο. Τα έργα είναι δουλεμένα αποκλειστικά με σπάτουλα, τεχνικό μέσο που δίνει τη δυνατότητα στο έργο να σχεδιάζεται και να μορφοποιείται καταργώντας την παλέτα και η υφή του πίνακα γίνεται πιο τραχιά. Τα ξυσίματα και οι χαράξεις του χρώματος δίνουν στα έργα μια δυναμική που βοηθά στην παρουσίαση της πάλης που αναπτύσσεται μεταξύ της μορφής και των δρώμενων που την περιβάλλουν.
Ο Χρήστος Κουτσούκης σπούδασε ζωγραφική στην Α.Σ.Κ.Τ. στο εργαστήριο του Χρόνη Μπότσογλου και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Έχει κάνει σκηνικά για το θέατρο και έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και από το 1997 διδάσκει Εικαστικά στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.  

Διάρκεια έκθεσης: μέχρι την Δευτέρα  28 Ιουνίου  2010
Ώρες Λειτουργίας: Πέμπτη – Κυριακή: 11:00 – 14:00,
Τρίτη – Παρασκευή: 18:00 – 21:00,
Δευτέρα και πρωινά Τρίτης και Τετάρτης κλειστά.

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ

ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΛΑΒΑΝΙΔΗ ΣΤΑ ΕΡΜΟΥΠΟΛΕΙΑ

Ο Γιάννης Π.Βαλαβανίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε ζωγραφική, χαρακτική και ψηφιδωτό στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας(1959-1963). Έχει πραγματοποιήσει δέκα ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ασχολήθηκε με την εικονογράφηση και σχεδίαση εξωφύλλων βιβλίων. Έχει δημοσιεύσει κείμενα για την τέχνη σε εφημερίδες και περιοδικά. Δίδαξε ζωγραφική και ψηφιδωτό στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας(1982-2006) και ήταν Αντιπρύτανης κατά την περίοδο 2001-2004. Από το 2007 είναι ομότιμος καθηγητής της ΑΣΚΤ.
   Η πρώτη επαφή του καλλιτέχνη με τον κριτικό ρεαλισμό πραγματοποιείται ευθύς με την είσοδό του στη Σχολή Καλών Τεχνών. Σπουδαστής ακόμα  εντάσσεται στον κύκλο του τεχνοκριτικού της αριστεράς, Γιώργου Πετρή, στα πλαίσια της «Επιθεώρησης Τέχνης».  Άλλα μέλη της παρέας υπήρξαν, κατά καιρούς, ο Χρόνης Μπότσογλου, ο Λευτέρης Γιανουλόπουλος, ο Βαγγέλης Δημητρέας, ο Κυριάκος Κατζουράκης και ο Γιάννης Ψυχοπαίδης.
   Υπήρξε μέλος της «Ομάδας Τέχνης Α’» (1965-1967), της ομάδας «Νέοι ‘Ελληνες Ρεαλιστές» (1971-1973), της «Ομάδας για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση στην Τέχνη» (1979-1986) και του «Σύνδεσμου Σύγχρονης Τέχνης» (1979-1984).  

Φωτογραφίες

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ
Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο

Θα λειτουργήσει, για μισό αιώνα, ως ένας χώρος εγκλεισμού –ακούσιου ή εκούσιου- για τους ασθενείς της φυματίωσης. Υπήρξε, μια χαρακτηριστική περίπτωση ενός ετερότοπου, δηλαδή  ένας χώρου στον οποίο η κοινωνία απομόνωνε κάποια ειδική κατηγορία ατόμων που βρισκόταν –κατ’ αυτή- σε μια κατάσταση κρίσης. Την περίοδο της κατοχής η Σωτηρία συνδέεται –για άλλη μια φορά- με την ιστορία του τόπου μέσα από τις εκτελέσεις αγωνιστών και αποδράσεις κρατουμένων.
   Ο χώρος αυτός είναι, ταυτόχρονα, μουσειακός αλλά και χώρος κοινωνικός που έχει κάποιο πρακτικό σκοπό ακόμα και σήμερα, αφού λειτουργεί ως ένα γενικό νοσοκομείο. Το κοινό αυτής της έκθεσης δεν είναι μόνο φιλότεχνοι αλλά και οι ίδιοι οι ασθενείς καθώς και το προσωπικό του νοσοκομείου.    
  Το εικαστικό σχέδιο θα πραγματοποιηθεί το χρονικό διάστημα Ιουνίου-Οκτωβρίου 2010 στους χώρους του νοσοκομείου «Η Σωτηρία». Οργανώνεται από την Α.Σ.Κ.Τ, τη διοίκηση και τους συλλόγους εργαζομένων και περιθαλπόμενων της Σωτηρίας.
  Πρόκειται για μια θεματική έκθεση –με άξονες την ιστορία του νοσοκομείου- που περιλαμβάνει ζωγραφική- γλυπτική-video art και κατασκευές οι οποίες θα παρουσιαστούν στους υπαίθριους χώρους του νοσοκομείου, στο αμφιθέατρο καθώς και σε ένα νεοκλασικό κτήριο του 1915 που έχει δοθεί γι’αυτόν το σκοπό. Συνδιοργανωτής αυτού του σχεδίου είναι Α.Σ.Κ.Τ της οποίας συμμετέχουν πλήθος διδασκόντων αλλά και φοιτητών της ενώ στα πλαίσια του σχεδίου έχουν συγκροτηθεί ποικίλες ομάδες εργασίας από εικαστικούς.
  Στη –σχεδόν- τετράμηνη διάρκεια του γεγονότος θα υπάρξει ένα παράλληλο πρόγραμμα στα πλαίσια του οποίου θα πραγματοποιηθούν διάφορα συνέδρια για την αρχιτεκτονική σημασία του χώρου, εικαστικά events και μουσικές εκδηλώσεις.
  Είναι από τις λίγες φορές που ένα εικαστικό γεγονός ανοίγεται με τόση μεγάλη ένταση στην κοινωνία και μάλιστα σε έναν ευαίσθητο χώρο όπως είναι αυτός ενός νοσοκομείου.

Φωτογραφίες